Вада з балота можа стаць святой.
Растуць спакойна дрэвы на іконы.
I пацалунак безграхоўны той,
Якім цалуем маці й хлеб надзённы.
Вада з балота можа стаць святой.
Растуць спакойна дрэвы на іконы.
I пацалунак безграхоўны той,
Якім цалуем маці й хлеб надзённы.
Хрэснікі маланак утрапёных —
Думаюць захмарна валуны.
Згорбіліся спіны даўніны.
Першасэнс заблытаўся ў імёнах.
Зоры пазіраюць па-зямляцку,
Як на доле зябкавата снам.
Ані валунам, ні перунам
Нельга ісціну застаць знянацку.
Ёсць душа і ў вераб'я.
А душа, яна такая,
Што ў яе журба ўцякае
З маладога ручая.
Маладога ад вады,
Перакшчонай Перунамі,
Дзе, парваўшы невады,
Вадзянік з зялёнай Паннай
Глушыць гул млынам віроў,
Змора змроку патакае.
I журба з душы ўцякае
Да зялёных вечароў.
Цела твайго санцавітыя соты
Поўныя недагуканай пяшчоты.
Смягну над імі,
Як п'яны пчаляр.
Светла назад адганяць каляндар.
Смела вяртацца ў далёкія леты,
Каб запытаць сваю раніцу:
— Дзе ты?..
Слухаць,
Як вучыцца дыхаць пажар...
Мне цябе не стае
Тае...
Званю табе —
I ў адказ
Мне штосьці крэкча
Голас старэчы.
Лічбу набраў я не тую,
Ці якраз
Яе,
Што голас твой падае,
Якога я ўжо не ўчую,
Калі, муравой
Акрыўшыся з галавой,
Пад соннымі зоркамі
Абначую.
I калі ў нас нічога не будзе,
Акрамя вады і агню,
Я напоўню пяшчотай грудзі,
Небасхіл да сябе прысланю.
I цябе да сябе прыхіну я,
Як галінку агонь малады.
Дождж тады
Да цябе прыраўную,
Што ступае ў твае сляды.
Мроя ў радасным перапудзе
Свой згадае забыты след.
I калі ў нас нічога не будзе,
Будзе ў нас як сусед
Сусвет...
Маладое віно
Хмеліць па-маладому.
Маладое віно
Маладое душой.
Маладое віно
Не даводзіць дадому —
Спаць да дня пакідае
На падушцы чужой.
Маладое віно
Цвеліць па-маладому,
Пазлачаначка-чарачка —
Светлае дно.
Не даверыць нікому
Салодкую стому —
Толькі ёй і яму —
Маладое віно!
Не чапай змяю —
I яна не кране.
Ну а крыўду маю
Як не кратаць мне?..
Ішла над ціхім лесам поўня,
Расы чакалі верасы,
Пад вербамі ў нагрэтым чоўне
Дзяўчына мыла валасы.
Яшчэ худзенькімі рукамі
Вязала мокрыя вузлом,
Усмешка па вадзе блукала,
Хмурынкі возера вязло.
Прасілася у косы стрыжка,
Шаптала з берагам карма,
А косак не хапала крышку,
Каб дзве лілеі утрымаць.
Ледзь-ледзь хавалі зайздрасць хвалі,
Аж закіпалі у трысці,
Мяне і човен падмывалі
Далёка з юнай заплысці.
Як маладзік, я сірацеў.
Высока зорыліся Шалі.
Я Вашым ценем быць хацеў,
А Вы мяне не заўважалі.
Шлях да світання карацеў,
Аблокі спёку жабравалі,
Я Вашым смуткам быць хацеў,
А Вы са смехам сябравалі.
Як адзінокі птах, ляцеў,
Лічыў, як вёрсты, небасхілы,
Быць Вашым вестуном хацеў,
А Вы не блаславілі крылы.
Мой цень забрала засень дрэў,
Лісцё надзеі ападае.
Як летні дзень, я пастарэў,
А Вы, як радасць, маладая.
Галавы заінелай прысталі жорны,
Прытупіліся памяці камяні.
Ачарсцвеў ужо
Бохан клопату чорны,
Хочацца праснака цішыні.
Як на кухан настрою
Натрэсці пытлю?
Шыю скруціў сабе
Рупнасці млён.
Пачынае здавацца,
Што жыў нібыта,
Што дазволіў
З сабой пазнаёміцца
Плён...